เป็นเด็กมัธยมแล้ว

และแล้วก็ได้เวลาเป็นเด็กวัยกวนทีน เอ้ย...วัยทีน กับเขาเสียที ฮ่า ๆ ดีใจจัง ก็เป็นอันว่าหลังจากเรียนจบประถมหกมาแล้วด้วยเกรดเฉลี่ยที่พอดูได้บ้างพอสมควร ก็ถึงเวลาที่จะต้องไปผจญภัยกับที่เรียนใหม่อีกแล้ว ไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะต้องเปลี่ยนที่เรียนอีกกี่รอบ ต่อดีกว่า พอดีว่าเรียนค่อนข้างดี อันนี้เรื่องจริงไม่ได้ชมตัวเอง แต่หางไม่ติดพื้นเลย ว่าแล้วก็เลยทำให้ได้โควต้าเรียนต่อในระดับมัธยมต้นที่โรงเรียนคุรุราษฎร์รังสฤษฎ์ (โอ้ยพิมพ์ยากจริง ๆ ถูกหรือป่าวหว่า) แต่ก็เป็นโรงเรียนประจำอำเภอจอมบึง เป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในอำเภอแล้ว เพราะมีแค่โรงเรียนเดียว ไม่ต้องสอบเข้า เท่ห์เป็นบ้าเลย แอ็คไปได้หลายวัน รวมทั้งพระบิดาโม้ไปทั่วตลาดเลยว่าลูกตัวเองเก่ง ปล่อยเขาไปเถอะปล่อยให้ภูมิใจกับลูกซะให้เข็ด การเรียนในระดับมัธยมต้นนั้นก็มันส์ไปอีกแบบ เพราะว่าเป็นที่รวมของเสือ สิงห์ กระทิง ช้าง ของชาวจอมบึง ตอนนี้เริ่มมีเพื่อนใหม่ ๆ มากขึ้น แต่ละคนก็พอตัวกันเลย แต่คราวนี้ได้มาอยู่ห้อง ม.1/1 โอ้....เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ห้องหนึ่ง ตอนเรียนมัธยมต้นไม่ค่อยมีเรื่องประทับใจอะไรซักเท่าไหร่ เพราะว่า..เอ...เพราะอะไรหว่า อ้อ..เพราะว่าไม่ค่อยได้ร่วมสังฆกรรมกับใครซักเท่าไหร่ เก็บเนื้อเก็บตัว รักนวลสงวนตัว แบบว่าหม่อมแม่สอนมาดี พูดถึงเรื่องนี้ยังแค้นสาว ๆ ไม่หายเพราะดันมาเรียนอยู่ห้องเดียวกันอีก (ก็พวกที่แอบเห็นนกน้อยของเรานะสิ) ดีนะที่ไม่มาขอดูอีก ถ้าขอทีนี้แหละ หึ ๆๆๆ แล้วจะหาว่าไม่เตือน ดีนะที่ไม่ขอดูไม่งั้นเสร็จ ฮ่า ๆ ๆ ก็เรียน ๆ เล่น ๆ บ้า ๆ บอ ๆ ไปตามเรื่องตามราว แต่ก็เป็นช่วงที่เริ่มมีเสียงดนตรีเข้ามา ตอนนั้นวงแกรนด์เอ็กซ์ พี่แจ้ แล้วก็.. จำไม่ได้แล้ว ความจำไม่ค่อยดี แต่ละวงกำลังดังเลย แต่ไม่เคยไปดูเลยเพราะไม่มีตังค์ เรียนไปเรียนมาแป็บเดียวก็จบมัธยมสามแล้ว อะไรว้า..จบแล้ว