วันวานในชีวิตเด็ก ปวช.

เรื่องประทับใจในช่วงชีวิตเด็ก ปวช.บัญชี ก็มีเรื่องพอสมควรเหมือนกัน แต่ค่อนข้างจะลาง ๆ ไปซะหน่อยแล้วเพราะว่ามาบันทึกความทรงจำเอาตอน ครบ 3 รอบขวบปี ไม่บอกหรอกว่าตอนนี้อายุเท่าไหร่ เริ่มเรื่องแรกกันเลยดีกว่า อันนี้เป็นความทรงจำดี ๆ เกี่ยวกับการเรียน เพราะว่าเกิดมาไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะทำผลการเรียนได้ดีเลิศประเสริฐศรีเช่นนี้ คือตอนอยู ปวช.2 ตอนนั้นการเรียนแบ่งเป็น 4 ภาคการศึกษา ก็ไม่รู้ทำไมว่าต้องเป็นสี่ภาคการศึกษาด้วย แต่ก็ไม่ได้ไปถามท่านรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาฯ ช่างมันเถอะ คือตอนภาค 3 หรือ 4 ไม่แต่ใจนัก คือภาคการศึกษานั้นสามารถทำคะแนนเฉลี่ยได้ถึง 3.96 โอ้..พระเจ้าจอร์จมันยอดมาก แต่ก็ได้แค่เทอมเดียวนั่นแหละ จริง ๆ น่าจะได้ 4.00 ถ้าไม่ไปกวนโอ๊ยอาจารย์ดนตรีไทยซะก่อน แต่ได้แค่นี้ก็คุยไปได้นานเชียว เพราะเป็นที่ 1 ของปวช.2 ในเทอมนั้นเลย ไม่เบาเลยนะเราเนี่ย อิ ๆ

เรื่องที่สองไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่แต่ดันจำได้ เรื่องก็คือว่าช่วงประมาณ ปวช.2 ตอนนั้นพอดีโรงพยาบาลราชบุรีมารับบริจาคเลือดที่วิดลัย ก็เลยซ่าไปให้เลือดกับเขาด้วย จำได้ว่าแข่งกันใหญ่เลยคือมันต้องบีบมือจับเพราะเขาจะมีที่บีบเพื่อเลือดจะได้ออกเร็วขึ้น กว่าจะเต็มถุงก็หลายนาทีเหมือนกัน พอเต็มปุ๊บก็พรวดพราดลุกแล้วลงเดินจะไปเรียนต่อทันที แต่ในขณะเดินอยู่นั่นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น จำได้ว่าพูดกับเพื่อนที่เดินแล้วก็อาจารย์อีกคนว่า โอ้ย..ไม่ไหวแล้วจะเป็นลม พูดเสร็จก็เหมือนไฟดับไปเลย มารู้สึกตัวอีกทีเหมือนมีใครอุ้มมานอนที่เตียงที่ทางโรงพยาบาลเตรียมไว้สำหรับผู้ที่บริจาคเลือดพักผ่อน ลืมตาขึ้นมาก็งงงงตัวเองว่ามาได้ไงหว่า ลุกขึ้นมาเห็นมาโอวันตินฟรีก็เลยซัดไปสองแก้ว แล้วก็นอนพักอีกหน่อยแบบว่าอู้ขี้เกียจไปเรียน นอนจนจบคาบไปเลย สบายไป

เรื่องนี้เป็นเรื่องตอนก่อนจบ ปวช.3 คือสอบเสร็จเทอมสุดท้าย ก็ตามธรรมดาก็มีการเขียนเฟรนด์ชิบกันแต่เราไม่ได้ทำกับเขาหรอก คอยแจกลายเซ็นต์และที่อยู่อย่างเดียว ตั้งแต่วันที่ให้ที่อยู่พร้อมเบอร์โทรมาถึงวันนี้ก็ร่วม 20 ปีแล้ว ไม่เห็นมีใครโทรมาหาซักคน จะเขียนไปทำไมก็ไม่รู้นะเนี่ย ต่อดีกว่า พอเพื่อน ๆ มันเห็นเราไม่ทำเฟรนด์ชิปไม่รู้ต่อมอะไรมันผิดสำแดงพวกเพื่อนหรือเปล่าไม่รู้ มันเลยจับเราถอดเสื้อออกแล้วก็เอาเสื้อเราไปเขียนกันทั้งห้องเลย แล้วคิดดูว่าเวลากลับบ้านมันก็ต้องใส่เสื้อตัวนี้กลับมันก็เลยกลายเป็นที่สนใจของบรรดาผู้ที่อยากรู้อยากเห็นทั้งหลายให้มีอะไรอ่านเล่นแก้เซ็งเวลารอรถเมล์กลับบ้านกันไป

สรุปแล้วว่าพอจะจำเหตุการณ์ได้แค่นี้ เอาไว้มีนึกอะไรออกแล้วค่อยเอามาเขียนลงใหม่ดีกว่า เหนื่อยแล้ว