กลายร่างเป็นเด็กอาชีวะ

หลังจากจบมัธยม 3 มาก็ได้มีโอกาสเข้าเรียนเป็นเด็กอาชีวะกับเขาบ้าง สมัยก่อนเป็นเด็กอาชีวะรู้สึกว่าเท่ห์มากเพราะจะได้ปิดฉากนักเรียนกางเกงขาสั้นสีกากีซะที มาเป็นเด็กอาชีวะใส่กางเกงขายาวสีกรมท่า โคตรเท่ห์ตอนนั้น ดูเป็นหนุ่มขึ้นมาอีกหน่อย ลืมบอกไปว่าตอนจบ ม.3 มาแบบว่าเรียนดีอะนะ ก็เลยได้โควต้าเข้าเรียนอาชีวะ แผนกวิชาการบัญชี วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี ไม่ต้องสอบอีกและ เบื่อจริง เกิดมาเรียนดีก็งี้แหละ ฮิ ๆ ก็เป็นอันว่ากลายเป็นเด็กบัญชี ปวช.ปี 1 เป็นที่เรียบร้อย วันแรกที่ใส่กางเกงขายาวไปเรียน จำได้ว่าวันนั้นรู้สึกว่ามันเขินมาก แล้วมันก็รู้สึกแปลก ๆ พิกล เดินแทบไม่เป็นเลย เอาน่า..มาถึงนี้แล้วก็ต้องเดินหน้าต่อไป จากเด็กนอกเมืองเข้ามาเรียนในเมือง จอมบึงกับตัวเมืองราชบุรีก็ห่างกันประมาณ 30 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางโดยรถโดยสารประจำทางใช้เวลาประมาณ 45 นาที ถึงโรงเรียนก็เข้าไปหาห้องเรียนจนเจอ พอเข้าไปในห้อง โอ้แม่เจ้า..ทำไมมีแต่สาว ๆ ทั้งนั้นเลย มีผู้ชายอยู่ 4 หน่อเอง คิดในใจว่าคงจะเป็นดอกไม้น้อย ๆ ในท่ามกลางหมู่ภมร ที่คงเจ้าเฝ้ามาดอมดมดอกไม้ทั้งสี่ทุกวัน แต่ขอโทษพอเรียนไปซักระยะถึงได้รู้ว่าไอ้ที่คิดไว้มันไม่ใช่เลย เวรกรรมเพราะพวกเธอไม่คิดที่จะเด็ดดอกไม้ในสวนของตัวเอง แต่กลับไปเด็กซะไกลเชียว ลืมบอกไปว่าที่วิดลัยนี้เด็กช่างเรียนอยู่ด้วยรวมกัน สาวพาณิชกับหนุ่มเด็กช่าง มันก็เลยกลายเป็นของคู่กันไป ส่วนหนุ่มพาณิชก็เป็นแค่ไม้ประดับวงการ คิดแล้วเซ็งชะมัด แต่จริง ๆ แล้วเราเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับเพื่อนสาวในห้องเลยเหมือนกัน เหมือนกับว่ารู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว แต่การเป็นเพื่อนนี้มันก็ดีกว่านะเพราะว่าเราสามารถที่จะไปไหนต่อไหนกันก็ได้ไม่มีระแวงกัน อยู่กันมา 3 ปีก็ค่อนข้างสนิทสนมกันมากพอสมควร เพราะว่าเวลาไปเที่ยวไหนก็นอนกองรวมกันอยู่นั่นแหละ กองรวมอย่างเดียวนะ ไม่ได้ทับกัน สามปีในชีวิตเด็ก ปวช. ก็มีเรื่องที่น่าจดจำพอสมควรทีเดียว เอาไว้จะมาเขียนใหม่อีกทีแล้วกัน เมื่อยมือแล้ว